"Parasol"

Szedł mężczyzna

z parasolem w dłoni,

niósł go bardzo wysoko nad głową.

Zdziwiło mnie to w nim,

ponieważ padał deszcz.

I wyglądał dziwnie, 
bo nie otworzył parasola.      

Gdy podeszłam do niego,

z pytaniem w oczach, 

nim zdążyłam zapytać

otworzyć usta...

Pierwszy odpowiedział mi

"to z nadziei ,ze przezwyciężę

wszystkie swoje słabości..."

Zabrakło mi słów

uśmiechnęłam się tylko

powiedziałam:"powodzenia"

I otarłam deszcz z twarzy,

który już zdążył wymieszać się 

z moimi łzami.

Pomyślałam:

"Biedny człowiek, myśli,że pokona

swoje obawy..."

I zniknął , tak jakby go wcale nie było...

Dorota Z.-Stempin